Impressie

 

Een geweldig PHC-weekend in Noordwelle.

Eindelijk is het zo ver, na een lange reis komen wij aan op dat prachtige wedstrijdterrein aan de Lokkerseweg te Noordwelle. Je ziet het al als je het terrein op rijdt, hier is door vele mensen al heel lang veel zorg aan besteed. Een mooie feesttent annex eetzaal, jaaaa… we worden als deelnemers wel in de watten gelegd, we krijgen hier ook alle maaltijden, ontbijt, met gebakken spek met eieren, lunch en zaterdagavond een heerlijke warme maaltijd. Een schitterend bivak voor alle deelnemers, voorzien van alle gemakken, een prachtig terrein waar we onze paardenweitjes kunnen maken, een ronduit uitmuntend hoofdterrein en natuurlijk 4 hindernissen die door ontwerp en aankleding op een internationaal kampioenschap niet zouden misstaan en, we zullen weten dat we in Zeeland zijn, een enorme Zeeuwse vlag, wapperend aan een even enorme hijskraan.

Maar wie ben ik? Laat ik mij eerst voorstellen, ik ben Pieter, deelnemer in de enkelspanrubriek en samen met mijn groom Huib en ons trekpaard Evita van Nooitgedacht doe ik dit weekend mee aan de Power Horse Competition, kortweg PHC, te Noordwelle en als u mij toestaat neem ik u mee gedurende het hele weekend.

We melden ons bij aankomst bij het hoofd bivak en die wijst ons naar de plaats waar wij ons kampement kunnen maken. Dan gaan we eerst het weitje inrichten voor de belangrijkste schakel van ons team, Evita. Dus eerst sjouwen met schrikdraad, paaltjes en een waterkuip. Dan pas maken we alles voor Huib en mij in orde, dat betekent in ons geval de tent opzetten, stroomvoorziening regelen voor licht, Senseo en het  allerbelangrijkste, de koelkast.Daarna gaan we ons melden op het secretariaat waar we ons inschrijfgeld betalen maar ook onze etensbonnen krijgen, tevens krijgen we ons deelnemersnummer en alle informatie wat betreft de wedstrijd. Op de terugweg naar onze tent maken we links en rechts een babbeltje met de andere deelnemers. In de loop der jaren zijn velen vrienden geworden en is het altijd leuk elkaar weer te zien. Tijdens de wedstrijd zijn we concurrenten maar daar buiten de grootste vrienden, en zo hoort het volgens mij ook te zijn.

U denkt nu misschien dat we dan nu van enige rust kunnen genieten maar niets is minder waar, vrijdagavond is altijd een erg drukke avond. Allereerst gaan Huib en ik alvast de 4 hindernissen verkennen want die moeten zaterdagmiddag al verreden worden en met gemiddeld 5 poorten per hindernis met verschillende mogelijkheden van aanrijden zeker geen sinecure. En dan is er ook nog de afstandsrit van ongeveer 8 kilometer, die rijden we voor de hindernissen  en Huib en ik verkennen die altijd per fiets. Pas daarna is er tijd om de “sociale contacten” te onderhouden.  

Zaterdagmorgen begint met het voeren van Evita, daarna ons zelf verzorgen en om 8 uur volgt de briefing, terwijl wij dan ook gelijktijdig ons ontbijt nuttigen en het lunchpakket klaarmaken. Andrie de Buck, de wedstrijdleider informeert ons dan over de bijzonderheden van de komende dag. Daarna de veterinaire keuring, alle paarden moeten eerst door de veterinair goedgekeurd worden voor dat ze aan de wedstrijd kunnen deelnemen. In Noordwelle worden de paarden ook nog individueel gewogen. Als dat allemaal met goed gevolg is gedaan gaan we ons prepareren voor de dressuurproef, het eerste onderdeel waarin punten te krijgen zijn. Huib poetst Evita en ik neem in gedachte de proef nog eens door, visualiseren noemt men dat tegenwoordig. Gelukkig was onze voorbereiding voldoende want zowel Huib als ik denken dat we een goede proef hebben gereden, mede dank zij Evita.

Omdat we redelijk vroeg onze dressuurproef konden rijden is er nog tijd om nogmaals de hindernissen te verkennen, die moeten feilloos in ons hoofd zitten met alle doorgangen en alternatieven. Na ons lunchpakket genuttigd te hebben volg de afstandsrit, goed aangegeven door een duidelijke routebeschrijving met kaart en natuurlijk gisteren al verkend. Een prachtige rit door de mooie Schouwse dreven. Bij terugkomst wacht de dierenarts die de paarden nogmaals beoordeelt en kijkt of ze fit genoeg zijn om de 4 marathonhindernissen in te gaan. Gelukkig is Evita topfit bevonden.

Hindernis 1 liep gesmeerd, echt een test voor de menner waar inzicht en stuurmanskunst word gevraagd. In de hindernis maakte ik een klein foutje wat ik gelukkig snel kon herstellen, een mooie proef op snelheid maar dan is het laatste poortje wel moeilijk. Gelukkig ging hindernis 2 zonder problemen en in een redelijke tijd. Hindernis 3 is wederom schitterend aangekleed met ditmaal diverse modellen van een sponserende autodealer, en u en ik weten dat bedrijven en personen die een evenement als dit ondersteunen, net als alle vrijwilligers, onmisbaar zijn. Gelukkig ging ook deze hindernis goed, hij kon misschien iets sneller, maar de autodealer hoefde gelukkig zijn verzekeringsmaatschappij niet te bellen. De laatste is een technische hindernis met veel keuzemogelijkheden waarbij de snelste route ook de moeilijkste route is, wederom een klein foutje van mij maar gelukkig kon Huib mij op tijd waarschuwen en hadden we alleen enige seconden tijdverlies. Al met al een goede dag onder prachtige weersomstandigheden en Huib en ik kunnen niet wachten tot de tussenstand wordt vrijgegeven. Natuurlijk gaat onze aandacht nu eerst uit naar Evita die als een echte topsporter door ons verzorgd gaat worden om morgen weer topfit te kunnen presteren.

Ons wacht nu een wel verdiend biertje, nog even kijken naar de andere deelnemers, daarna nog wel een biertje gevolgd door de warme maaltijd en het alvast verkennen van de vaardigheid van zondagmorgen, de zaterdag wordt afgesloten met de traditionele feestavond waar deelnemers, vrijwilligers, de inwoners van Noordwelle, sponsoren en juryleden elkaar treffen in een gezellige, informele bijeenkomst. Voordat we onze slaapzak induiken gaan we nog even naar Evita om het laatste voer van die dag te brengen en om te controleren of alles nog in orde is.

Zondag is de dag van de waarheid, kan iedereen zijn positie vasthouden of verbeteren, wij staan in de tussenstand vierde met kansen om te verbeteren. Maar de dag begint met hetzelfde ritueel als gisteren, eerst Evita voeren, daarna zelf toilet maken, ontbijt met briefing en lunchpakket maken en vervolgens weer de veterinaire keuring. Gelukkig werden alle paarden goed bevonden en kon iedereen zijn wedstrijd vervolgen. De enkelspannen beginnen de dag met een vaardigheidsproef, de meerspannen met de trekproeven maar daarover later meer. De vaardigheidsproef bestaat uit ongeveer 20 poortjes, in breedte aangepast aan de combinatie, voor de vierspannen staan ze natuurlijk iets breder. Deze proef moet binnen een bepaalde tijd worden gereden, sneller levert bonuspunten op en balletjes of over de tijd juist strafpunten. In deze proef moet de groom stilzitten en mag hij geen aanwijzingen geven. Gelukkig waren we foutloos en binnen de tijd dus kansen voor verbetering van ons klassement. 

Het tweede onderdeel van de zondag zijn voor ons de trekproeven, iets waar Evita heel erg goed in is, het komt nu aan op de echte trekkwaliteiten van het paard en de stuurmanskunst van de menner. De groom mag eigenlijk niets doen maar staat stand- by om te helpen als er iets fout gaat, natuurlijk kost dat dan strafpunten, zoals ook alle afgeworpen balletjes strafpunten kosten. Trekpaardproeven moeten in stap worden uitgevoerd en zijn hier in Noordwelle in de marathonhindernissen van gisteren uitgezet, die worden dus tweemaal gebruikt. Proef 1 is de langboom, een boom van ongeveer 8 meter die door diverse poortjes moet worden getrokken. Gelukkig foutloos en een snelle tijd. Proef 2 is de dwarsboom, dus hier is de lengte niet de moeilijkheid maar juist de breedte van de boom. Een balletje op de laatste poort maar die stond ook echt smal, ik denk maar 5 cm. speling op iedere kant van de balk. De derde proef was de slede met band, dus eerst Evita, dan de slee en achter die slee met een ketting verbonden een grote trekkerband. Een totale lengte van ongeveer 9 meter en dat alles moet natuurlijk door 4 poorten zonder een balletje af te werpen. Door van C naar D een volte te rijden accepteerden we wel wat tijdverlies maar konden we poort D ook foutloos doorkomen en hadden we weer een foutloze proef afgelegd. De laatste trekpaardproef is het flessentrekken. Een oneven aantal flessen, in dit geval 6 rode en 5 witte flessen mogen in een willekeurige volgorde worden “getrokken”. Het zijn rood en wit gemerkte flessen die op paaltjes staan en die om en om moeten worden verzameld in de kist op de slede waar de menner op staat en als extra moeilijkheid mag je de rode flessen alleen met je rechterhand pakken en de witte dan natuurlijk alleen met de linkerhand. U begrijpt dat de organisatie er alles aan heeft gedaan dat dit niet zo makkelijk is als het lijkt en gehoorzaamheid van het paard en vakmanschap van de menner flink getest worden. Gelukkig is dit één van onze beste onderdelen en zijn we ook hier weer foutloos met een redelijke tijd.

 

Moe maar tevreden over hoe de zondagmorgen is gegaan wordt Evita verzorgd en genieten Huib en ik van onze lunch.
Ondertussen maakt de organisatie alles in orde voor het voorlaatste onderdeel van de wedstrijd en dat is hier in Noordwelle het spiegelparcours. Op het hoofdterrein staan 2 in spiegelbeeld gebouwde parcoursen die telkens door twee combinaties worden gereden, eerst de ene kant en bij de tweede keer de andere kant. De snelste poging telt en de 2 snelsten rijden de finale. Wij zijn vanmiddag gekoppeld aan menteam  ’t Brabanderhof uit België, een ervaren team dat bekend staat om hun snelheid want ze hebben echt een “klasse knol” voor de kar staan en heel veel ervaring. We zullen zien wat het wordt want het parcours is zojuist vrijgegeven en alle deelnemers gaan dat eerst verkennen, wij dus ook.

Na eerst een paar collega’s te hebben gezien zijn wij aan de beurt, in goed overleg gaan wij eerst rechts en onze Belgische vrienden links en dan doen we het straks andersom. Deze eerste keer zijn wij sneller dan onze tegenstander maar wel met een balletje en zij zijn foutloos. Gelukkig hebben we in de tweede omloop een herkansing. Na dat iedereen een keer is geweest beginnen we aan de tweede manche, voor ons erg belangrijk want als we die verprutsen kost ons dat een goed klassement dus een afweging maken tussen snelheid en voorzichtigheid. Wat ga je doen vroeg Huib, toch niet als een oude sukkel gaan rijden, hij stel voor alles of niets, zo snel als Evita kan en dan maar hopen dat alle ballen blijven liggen. En als je groom zo in de wedstrijd staat is de keuze snel gemaakt. We gaan er voor. Ditmaal het linkse parcours en we gingen als echte racemonsters, een wereldtijd en alle ballen nog op z’n plaats. Spijtig voor ons waren onze tegenstanders een fractie sneller en was er nog een team dat sneller was. Dus geen finale plaats maar wel een derde plaats in dit onderdeel, goede zaken voor het klassement. Later wonnen onze Belgische vrienden de finale enkelspan, ook bij de vierspannen is er een Belgische winnaar maar bij de tweespannen is er gelukkig een Nederlandse overwinnaar.

Dan gaat iedereen zich klaarmaken voor de grote finale, een presentatie van authentieke rijtuigen waarvoor eerder al punten voor zijn gegeven. Dit onderdeel telt dus ook mee voor het klassement. Om de tijd tussen deze onderdelen op te vullen heeft de organisatie gezorgd voor een showprogramma, dit jaar een groep enthousiaste kinderen op hun shetlandponies die, geheel uitgedost al professionele jockeys, ons diverse races presenteren. Op deze wijze wachten op de “Grote Finale” is alles behalve vervelend maar het is ook fijn als daarna de deelnemers zich presenteren met hun authentieke rijtuigen en boeren oogstwagens. Alle deelnemers hebben hun uiterste best gedaan om zich zo mooi mogelijk te presenteren en die enkeling die niet bij machte is om zich met een authentiek rijtuig te presenteren maar dat met zijn marathonwagen doet krijgt daarvoor natuurlijk extra strafpunten. Alles komt voorbij, enkelspannen voor een oude dresseerkar, een Engelse Gig, Victoria of een eenvoudige sleperskar die vroeger in de havens werd gebruikt maar ook tweespannen voor een Duitse jachtwagen, een Zeeuwse oogstwagen of iemand die een Zwitserse legerwagen presenteert.

Bij de vierspannen zie ik ook een Engelse Sportbreak en een Omnibus. We doen eerst een paar rondjes over het veld zo dat iedereen ons goed kan zien en bewonderen voordat we door de ringmeester worden opgesteld. De spanning groeit en omdat we bij de PHC de gewoonte hebben met de laatste in het klassement te beginnen stijgt de spanning bij iedere keer dat je naam niet wordt opgenoemd. Nummer 5 is zo juist vermeld, zijn wij dan nummer 4? Een andere naam klinkt door de luidsprekers, we hebben in ieder geval een beker maar welke?  Het word de derde, tweede is een deelnemer uit Noord-Brabant en de winnaar is het Belgische team dat ook het spiegelparcours won. Bij de tweespannen wint een lokale favoriet, een nog zeer jonge dame was iedereen daar de baas  en bij de vierspannen kan een Belgische deelnemer deze overwinning op zijn palmares bijschrijven.

Wederom een prachtig weekend voor ons waar Huib en ik met genoegen op terugkijken.
Wij komen volgend jaar zeker terug, u ook?
Voor meer foto's van het weekend kunt u kijken op onze facebookpagina.